Φεύγουμε από τη δουλειά, με το νου γεμάτο από σκέψεις για την τελευταία συνάντηση που δεν πήγε καλά. Μπαίνουμε στο σπίτι και αντί να χαιρετήσουμε με χαρά το σύντροφο ή τα παιδιά μας, μουρμουράμε μια “καλησπέρα” μέσα από τα δόντια, ενώ σκεφτόμαστε αυτό το τελευταίο τηλέφωνο που ξεχάσαμε να κάνουμε στο γραφείο πριν φύγουμε. Αφήνουμε τα πράγματά μας όπως όπως και μπαίνουμε κατευθείαν στο δεύτερο κομμάτι της ημέρας μας με εκνευρισμό και κούραση. Μήπως έτσι κυλούν οι μέρες μας χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε; Μήπως υπάρχει ένας άλλος τρόπος, με περισσότερη επίγνωση, που μπορούμε να εφαρμόσουμε για να κάνουμε αυτή τη μετάβαση, από τη δουλειά στο σπίτι, πιο ομαλή;